Herb i hejnał miasta Biecza

Herb wywodzi się z pieczęci miejskich. Najstarsze (XV w.) mają charakter gotycki i znane są z XVI – wiecznych odcisków. Przedstawiają św. Piotra z kluczem w ręku w półfigurze. Późniejsza, również gotycka przedstawiała wizerunek śś. Piotra i Pawła w półfigurach. Między nimi litera: majuskuła B.
W wieku XVI na pieczęci widnieje samo B bez postaci świętych. Tę samą literę jako godło miasta spotykamy na konsolach żeber sklepienia prezbiterium kolegiaty. W XVII wieku na pieczęci pojawia się przedstawienie śś. Piotra i Pawła w pozycji stojącej, w pełnej figurze; między nimi znajduje się duże B. Takie przedstawienia herbu miasta możemy spotkać na zabytkowym pulpicie z bieckiej kolegiaty, z roku 1633. Takie pieczęcie były używane jeszcze po pierwszym rozbiorze Polski, z nich to bezpośrednio został zaczerpnięty herb Biecza.

Hejnał wprowadzony Uchwałą Rady Miejskiej w Bieczu na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2005 r.
Od dnia 29 czerwca, znów jak dawniej z wieży ratuszowej w samo południe rozbrzmiewa biecki hejnał. Odtworzony z przedwojennych zapisów na wniosek Towarzystwa Przyjaciół Biecza i Ziemi Bieckiej jest powrotem do tradycji. W czasach historycznych z wieży ratuszowej trębacz wygrywał „zorze”, „południe”, „jutrznię”, obwieszczając w ten sposób porę dnia. W razie zagrożenia miasta przed nieprzyjacielem trąbiono na alarm, był to sygnał do zamykania bram. Przekazy dotyczące hejnalisty pochodzą z XVI wieku. 8 maja 1569 roku, w dzień św. Stanisława o godz. 10 rano zawaliła się wieża ratuszowa,. Wówczas odnotowano, że podczas katastrofy zginął młody trębacz. Ostatnie wzmianki na temat hejnału pochodzą z okresu międzywojennego.